Łopata lekiem na anhedonię

Pora jest nocna, więc niespecjalnie będę się rozpisywał. Poza mną i tak wszyscy śpią - nie licząc wilkołaków i chupacabr, które to stworzenia pełnią z poświęceniem swoją nocną służbę. Skoro zatem post krótki, to niech wniesie jakąś wartościową treść. Otóż polecę dziś dwie rzeczy godne uwagi.
Po pierwsze: zamówcie sobie zioło czarnuszki, zwane - nie przegapmy tego - Złotem Faraonów. Czyni cuda z organizmem i życie nasze wspiera niczym generator. Ja się czarnuszkuję już kilka tygodni i magicznym jakimś prawidłem smak owego Złota odnajduję coraz cudniejszym i... uzależniającym.
Czarnuszkę można przyjmować na wiele sposobów. Ja ją mielę i posypuję kanapki zamiast pieprzu, bo batalię o siłę smaku i uzdrawiania z konkurentką przegrał. I już sobie kanapki z pomidorem bez czarnuszki nie wyobrażam.
Po drugie: na blogu Ewy naszej Łokuciejewskiej pojawił się fragment (wprowadzenie) jej opublikowanej powieści Anhedonia. Warsztat Ewy, przenikliwy, dojrzały, refleksyjny, znamy wszyscy. Polecam wszystkim przeczytać ów fragment Anhedonii także ze względu na klimat - frapujący, intrygujący, bardzo specyficzny - i tematykę bardzo życiową i przydającą poznania...

Natomiast w dzisiejszym opowiadaniu doktora Marcela... cóż, powiem tylko, że... nic nie powiem. Proszę przeczytać.

Nadesłał: dr Marcel








Morderstwo przy Bulwarnej 10A


Noc była parna. Ewidentnie zbierało się na burzę. Wielkim i ciężkim szpadlem kopałam wśród moich bratków i stokrotek, dół na zwłoki tego drania! Oby jak najgłębiej, jak najdalej...
Jeszcze nie wierzyłam, że to zrobiłam, ale w końcu będzie cisza w domu, będzie spokój.
Tylko nikt, ale to nikt nie może się o tym dowiedzieć, byłabym skończona! Ja idealna żona, idealna matka, pani domu... Tak bez serca, z zimną krwią, pozbawiłam niewinną duszę życia.
Ale nie, o nie! On nie był taki niewinny, robił słodkie oczka, ale to tylko pozory! Nie miał za grosz wyczucia. Nie potrafił się cicho poruszać, gdy w domu wszyscy spali, to denerwowało mnie najbardziej! Te jego cholerne, nocne przechadzki w tę i z powrotem, szukanie czegoś na ząb w środku nocy! Najpierw trzecia w nocy; on żre jak świnia, potem nie wiadomo po co - chyba wyrzuty sumienia - ćwiczy do rana! Biega jak wariat na tym swoim fantastycznym sprzęcie treningowym, aż w całym domu huczy.
I co z tego? Jak brzuch prawie po ziemi mu się ciągnie. Opasłe cielsko a jeszcze ma siłę tyle biegać. Na cholerę mi on był??!! Pasożyt! Darmozjad! Cały dzień śpi, bo przecież całą noc hulał. A my cierpimy. Ja i dzieci, chodzimy jak te mary, oczy podkrążone, co pięć minut ziewamy.
I kawa za kawą! Cieszę się, już dawno powinnam była to zrobić.
A jak ktoś zapyta o niego; gdzie jest Czarek? Powiem z dumą, że cholerny Czaruś odszedł od nas, poszedł w świat!
Ostatni szpadel czarnej jak heban ziemi i już po nim! Zasadzę tu kaktusa!
A teraz idę spać, to ostatnia noc kiedy jeszcze o tej porze nie śpię!

*

Rano.
Przetarłam, już na szczęście po raz ostatni, niewyspane oczy i usłyszałam, że dzieci biegną do mojej sypialni. Wiedziałam o co zapytają, jak tu wejdą.
I nagle, gdy stanęli w drzwiach, Ania ze smutną miną wykrzyczała mi:
- Mamo, nie ma Czarka! Mamo, nasz chomik uciekł!!!!!!!