Emily w blasku srebra

Oddawszy hołd Porucznikowi, biorę się za kontynuowanie misji. Wszak machiny - czy to oblężniczej, czy czasu, czy śmiechu - zatrzymywać nie można. Jeszcze ją jacyś zbójcy osaczą i na części rozłożą. Części przetopią. Na przykład na łyżeczki. Srebrne lub drewniane.
A łyżeczki swoje znaczenie mają, co potwierdza drugie opowiadanie Re-Eunice. Srebrne łyżeczki otrzymałem od niej - zadziwiające - równolegle z opowiadaniem doktora Marcela Morderstwo przy Bulwarnej 10A . Zadziwiające, bo można mówić o wspólnym wątku, czy też może wspólnym poglądzie na sposoby oczyszczania świata i przestrzeni. Ciarki przechodzą wobec szeroko stosowanych przez kobiety narzędzi makabry...
Dlatego wychodzę. Idę do kuchni polerować łyżeczki.
Srebrne i drewniane.

Nadesłała: Re-Eunice








Srebrne łyżeczki

Emily siedziała przy stole i w skupieniu z wielką starannością czyściła srebrne łyżeczki. Lubiła to robić, ta prosta czynność koiła jej skołatane, wrażliwe nerwy i pozwalała porządkować myśli. Wiele problemów Emily poddała wnikliwej obróbce myślowej w ciszy i skupieniu czyszcząc srebrne łyżeczki.
Teraz była na etapie uspokajania się. Przykrą niespodziankę bowiem uczynił jej najbliższy sąsiad, którego z racji umiłowania do nadzwyczaj wypielęgnowanych trawników nazwała "Kosiarzem umysłów". Emily odnosiła wrażenie, że on w ogóle nie wyłącza kosiarki i że ta piekielna maszyna ma najgłośniejszy silnik w całym mieście. Dziś otwierając okno z radością powitała śpiew ptaków, szczekanie psów, nawet pojedyncze samochody przemykające jej niewielką uliczką. Sąsiad o dziwo, nie kosił.
Emily uśmiechnęła się, wzięła głęboki oddech i wtedy dobiegł do niej zapach świeżo kopanej ziemi. Jej serce zatrzepotało się gwałtownie i poczuła silny zawrót głowy. O nie, czyżby już ktoś odkrył jej tajemnicę. Stała i mocno trzymała się parapetu, kiedy wreszcie przytomnie spojrzała przed siebie ze zdumieniem stwierdziła, że to sąsiad napełnia ziemią długie korytka pod sadzonki kwiatów. Zachciało mu się kwiatków, akurat dzisiaj. Tego Emily było za dużo, pośpiesznie zamknęła okno, przede wszystkim, żeby odciąć się od drażniącego zapachu świeżo kopanej ziemi, o którym od kilku dni chciała zapomnieć. No to już wolałaby, żeby kosił trawę. Nikczemna złośliwość sąsiada wywołała na jej pięknej twarzy grymas zniechęcenia i odrazy. Emily popatrzyła w błękitne niebo, to była pierwsza faza uspokojenia, po czym sięgnęła do szuflady po srebrne łyżeczki. Teraz na chwilę przerwała czyszczenie, podmuchała kilka razy w górę usiłując w ten sposób odgarnąć zbyt długą ciemnoblond grzywkę opadającą na jej ciemne, wyraziste oczy i rozpoczęła retrospekcję wydarzeń ostatnich dni.
Idealną kryjówkę odnalazła na końcu rozległego ogrodu za krzewami lilaka czyli bzu. Od lat była tam sterta kamieni, które zbierane były z myślą o skalnym ogródku. Ogródek nie powstał a sterta kamieni została. Emily postanowiła przenieść te kamienie, wykopać dół i tam wreszcie ukryć To. Kamienie przenosiła przez dwa wieczory. Trzeciego wieczora wbiła łopatę w ziemię i zaczęła kopać. Niestety nadwątlone siły pozwoliły jej wykopać niewielki dół. Trzeba było pokawałkować i umieścić w dole osobno korpus, osobno kończyny i osobno coś co przypominało głowę. Emily pracowała jak w amoku, nie podejrzewała nigdy siebie o taką wytrwałość. Nawet zdobyła się na refleksję: strzeżcie się panowie gniewu wrażliwych kobiet, bo w swej determinacji potrafią skumulować nie tylko niezwykłą siłę, ale i lisią przebiegłość. Właśnie przyklepywała zasypany już dół i mimo nadludzkiego wysiłku krzyczała: a masz, a masz, zniknij na zawsze ty przebrzydły stworze. Uwolniona złość w szale zwycięstwa, pociągnęła za sobą ukryte lęki i frustracje, których tego wieczora Emily też się pozbywała. Zaczęła więc tańczyć na świeżej ziemi dziki taniec zwycięstwa i wykrzywiać twarz w najokropniejsze grymasy, w końcu zaśmiewając się w jej mniemaniu szyderczo, padła na plecy i wpatrywała się z ulgą w rozgwieżdżone niebo. Obudziła się obolała nad ranem. Szał radości ustąpił miejsca niepokojowi. Oby tylko nikt nie poznał jej tajemnicy.
Emily podniosła ku górze srebrną łyżeczkę sprawdzając dokładnie jej nieskazitelną powierzchnię. Łyżeczka lśniła ciepłym blaskiem, który Emily tak lubiła i który taki spokój sprowadzał na jej serce. Przypomniało jej się jak kiedyś babcia odkrywszy jej pasję, śmiejąc się powiedziała: och, Emily przecież to zajęcie służących. Emily niezrażona odpowiedziała: to tylko zabawa, babciu, a służących od dawna tu nie ma. Emily spojrzała na zegar. Pośpiesznie schowała do szuflady srebrne łyżeczki. Czekała. Patrzyła na coraz powolniejszą wskazówkę odmierzającą sekundy i usiłowała nadać twarzy tę nieporuszoność jaką znała u bohaterów starożytnych westernów. Oto sprawy z ogrodu ciąg dalszy. Usłyszała otwierane na dole drzwi. A potem dziki wrzask: Emily, gdzie jest moja zbroja. Emily mimo woli wydęła usta i pomyślała: też mi zbroja, ta kupa blach, o którą się bez ustanku w holu zawadzała i nieraz dotkliwie pokaleczyła. To do tej hmm, zbroi ściągał ciągle nowe części, zostawiając je po całym domu. Emily szybko zgasiła mściwy uśmiech, który pojawił się w kącikach ust i zafrasowanym tonem powiedziała: właśnie chciałam Ci powiedzieć, że chyba ktoś ją ukradł...