Konkurs urodzinowy - opowiadanie czwarte

Teraz przedstawiam historię nadesłaną przez ONO Socjopatyczne. Jakie ONO - taka historia, mógłbym powiedzieć... jako komplement, oczywiście. Opowiadanie jest krwawe, napawa dreszczem i na chwilę przepełniło mnie grafofobią (lęk przed pisaniem), ailurofobią (lękiem przed kotami) oraz - to najgorsze - ginofobią (lękiem przed kobietami). Na szczęście przeszły wszystkie te fobie i znów cieszę się urokami życia pośród piór gęsich, kotów-ocelotów i kobiet... makabrystek. Hm. Zapraszam do lektury.


Nadesłało: ONO Socjopatyczne








Wena

Siedziała skulona na łóżku i czekała na wenę. Nic. Nic jej nie przychodziło do głowy, nawet pierwsze zdanie opowiadania.
- Nie mogę dać plamy...! Chociaż coś! O Boże, zlituj się nade mną i wbij mi do łba jakiś pomysł! - mówiła sama do siebie cichutkim błagalnym głosem.
Nic.
- Herbatka. Zrobię sobię herbatkę...wyciszę się, to mi pomoże - wesoło już tym razem powiedziała do śpiącej obok niej tłustej kotki.
Poszły obie.
Leżała na łóżku, spojrzała na pustą już szklankę i na równie pustą kartkę. Nerwowo gryzła paznokcie prawej ręki.
Był piękny majowy poranek... Obudziła się przy jego boku i pomyślała o swoim wielkim szczęściu....
- NIE NIE NIE!!! Do jasnej cholery to ma być kryminał a nie romansidło! - wykrzyczała sama do siebie - Jeszcze raz.
Był piękny majowy poranek... Obudziła się przy jego boku i pomyślała o swoim wielkim szczęściu, nie zdając sobie sprawy, że leży obok martwego człowieka...
- Ok, może być na początek - powiedziała do grubej kotki, która się leniwie przeciągała, leżąc u jej stóp.
Nerwowo podgryzała na zmianę to paznokcie, to długopis; nie zdawała sobie sprawy, że połowa jej twarzy jest umazana w tuszu z obgryzionego wkładu a z palca wskazującego cieknie krew. Obgryzła go. Zmasakrowała go i gapiąc się w to jedno zdanie na kartce. Zabrała się za środkowy. Po godzinie ociekała krwią.
Wciąż nie pisała. Jej oddech był nerwowy, płytki, oczy przekrwione od płaczu, a głos zachrypł od krzyków. Skończyły jej się paznokcie u rak. Spojrzała na stopy. Miała pieknie zadbane, delikatne i pomalowane na srebrno paznokcie. Nie zastanawiała się długo. Przyciągnęła stopę do ust i chrupnęło...
Po półgodzinie krew na jej rękach już delikatnie przyschła, za to na stopach była świeża. Wszystkie palce były zakrwawione, opuchnięte i bolały. Bolały ją niemiłosiernie. Pusta, brudna kartka leżała na podłodze, nie była już ważna. Nie istniała dla niej. Siedziała na swoim łóżku i bujała się, jakby miała chorobę sierocą.
- I co dalej...? - Pomyślała - Co teraz mam robić? Paznokcie się skończyły...
Nagle błysnęła jej myśl. Zwinnie wstała z łóżka, rozejrzała się po pokoju. Miała szaleństwo w oczach...
- Kici kici...
Kotka instynktownie uciekła w popłochu.