Dohorroruj opowiadanie

Seth strzela we mnie historiami niczym rewolwerowiec. Tymczasem Wasze opowiadania i włożona w nie twórcza energia - + niewątpliwy entuzjazm wobec czarnego humoru - bardzo mi się spodobały. Warto dalej bawić się wspólnie na tym polu.
Tym razem w nowym cyklu: dohorroruj opowiadanie. Pod spodem zamieszczam historię, która nie ma zakończenia. A powinna. Liczę, że Wy je napiszecie. Za 2-3 tygodnie opublikujemy tę samą historię kilka razy - lecz zawsze z innym, alternatywnym zakończeniem. Które każdy z Was dopisze...
...o ile tylko zechce to zrobić i zakończenie to e-mailem przesłać. Za co dziękuję z góry - liczę na Wasz odzew i to bardzo. Ta sama historia może mieć kilka skrajnie różnych finałów: komicznych, beznadziejnych, optymistycznych czy druzgocąco makabrycznych...
Wszystko w Waszych rękach i umysłach. To Wy decydujcie o przeznaczeniu istot z poniższej historii...






Balony

Kapadocja obudziła się w środku nocy, sama nie wiedząc, dlaczego. Śniło jej się, że spędza wakacje w krainie słoników z różowej porcelany, które ganiały z nią po łące, trąbiły wesoło, chrumkały wieprzowo i trochę owczo pobekiwały... To był piękny sen, dopóki słoniki nagle nie powpadały na siebie i nie rozbiły z trzaskiem.
Trzask pochodził raczej z prawdziwego świata i po prostu to on rozbił ten cały porcelanowy sen.
Kapadocja zamrugała oczami i rozejrzała się nieco bojaźliwie.
Pokój, który wynajęła z chłopakiem, Bertoldem, na czas wakacji w Łebie, od wieczora się nie zmienił. Jedno łóżko, jeden stół, jedno krzesło, jedna szafa...
No właśnie. Drzwi szafy, do której przed pójściem spać wrzucili płetwy, materac i kostiumy kąpielowe, były uchylone.
A przecież Bertold zablokował drzwi zagiętym gwoździem – co zresztą zalecała z rozbrajającą szczerością pani Bonna, właścicielka pensjonatu.
- Po co chroboty mają budzić – rzekła przy wręczaniu kluczy.
Kapadocja obejrzała się na chłopaka. Oczywiście spał w pozycji „żołnierza skoszonego serią”, jak to sam określał z humorem - w poprzek łóżka, z rozrzuconymi ramionami, z głową niewidoczną, bo zwisająca z drugiej strony łóżka.
Okno otworzyło się nagle i do pokoju wpłynął delikatny powiew wiatru. Pom, pom, pom, pom – Kapadocja poderwała wzrok i ujrzała, że balony podwieszone pod sufitem rozdygotały się, uderzając o siebie.
To był prezent od dziwnego sprzedawcy waty cukrowej. Wciskał im te balony natarczywie – a oni ustąpili wreszcie z niechęcią, by ów człowiek się odczepił.
Z niechęcią, bo balony były osobliwe: jedne zdeformowane, pomarszczone, inne rozdęte, straszące gotowością eksplodowania w chwili, gdy się o nich zapomni. Niektórym wystawały narośle, nosy lub nawet dziwaczne podbródki.
Bardzo brzydkie, okropne i właściwie przerażające balony.
Szkoda, że Bertold nieoczekiwanie odkrył sobie w nich urok i uparł się, by balotwory zatrzymać.
Drzwi od szafy skrzypnęły, a balony znów zakołysały się mocno.
Pom, pom, pom, pom...
Wystraszona Kapadocja szarpnęła za


...no właśnie: za co? Co działo się owej ciepłej, nieco wietrznej nocy na kwaterze łebskiego pensjonatu Ildefons VII? Czy niepokój Kapadocji miał uzasadnienie? Czy sen o porcelanowych słonikach miał szansę powrócić? I czy pani pensjonatowa Bonna nie okazała trochę arogancji z tymi uszczerbkami meblowymi?
Cóż - ja na te pytania odpowiedzi nie znam. Może Wasze zakończenia udzielą choć jednej...