Rów Mariański

Na planecie pełno jest rozpadlin i rowów. Zdarza się w nie wpaść nie tylko rybom z latarką uwieszoną u nosa, ale i ludziom. Autor wpadł w taki rów bardzo głęboko. Tak głęboko, że w zasadzie rozważał już pozostać w Rowie na zawsze bez zbędnego trzepotania rękami i straszenia ryb z latarkami u nosa.
Okazało się jednak, że nawet się nie da - z góry przyzywają go głosy Gości Lwów, a w samym Rowie to nawet ujrzał i Strony Operatora, który po niego nura dał.
W tej sytuacji Autor trochę się wynurzył i wraca do gry na mniejszej głębokości. W ciągu tygodnia pojawi się nowe opowiadanie i kolejny odłamek Słupników.
Póki co zaś Autor z filozoficzną zadumą spogląda w dół, w opuszczoną, ale bliską wciąż, ciemniejącą głębinę, gdzie czasem rozbłyskują małe światła ryb, które wybrały dno.
Spogląda i duma, ileż nowych praw życia odsłania nur w głąb Rowu Mariańskiego.
Te wszystkie ryby z latarkami u nosa... One mogą mieć większe pojęcie o prawidłach życia, niż nam się wydaje.