Włócznia poezji

...wbiła się z impetem w czarnohumorową cytadelę Lwów. No proszę. A wydawałoby się, że poezja siły w sobie nie ma ofensywno-oblężniczej...
A jednak. Dziś rzadki rarytas na stronie, gdzie częściej odcinamy głowy, niż zdobimy je wieńcami splecionych mleczy i sukulentów. Poezja. Oczywiście - świąteczna.
Lwy się poezji nie boją i poezję serdecznie goszczą.
Jakkolwiek jej nie piszą.
Acz przyznam: kiedyś pisałem. Ba, w VIII klasie wygrałem konkurs szkolny na wiersz...
...antyalkoholowy.
Serio. Taki to był konkurs. Krucjata przeciw nałogom. Wszyscy malowali plakaty lub pisali odezwy trauguttowe na pohybel alkoholowi i nikotynie. A ja napisałem wiersz.
Gdy odczytano go na apelu, zachowałem kamienną twarz. Także wtedy, gdy jeden z kolegów nachylił się ku mnie zafrapowany i szepnął:
- Nic z tego nie rozumiem: a schody w ciemnej giną sieni...? O czym jest ten wiersz?
Chyba rzeczywiście nie rozumiał. W ciągu następnych 20 lat wypił miarkę alkoholu równowartą litrażowi Morza Barentsa.
A ja konkurs wygrałem. Być może dlatego, że nikt nie rozumiał i bał się to głośno wyrazić... ale wygrałem.
To dodało mi skrzydeł i napisałem tych wierszy więcej.
Gdy przyjrzałem się im po pewnym czasie, gdy przetrząsnąłem ich trzewia trzeźwym okiem prozaika, wypadły z nich popękane serca i zdradzone dusze, upadłe królestwa i hymny nostalgii...
To nie był zimny prysznic. To była Niagara zaostrzonych kryształów lodu.
Zerwałem z poezją. Chyba zbyt smutną duszę na poezję mam.
A odcinanie głów jakoweś jej rozweselenie przynosi...
Na szczęście rozweselenie przynosi mej osobliwej duszy także poezja Gości. Poezja wesoła, krzepiąca, humorystyczna - poezja świąteczna.
Zapraszam do lektury, która przybliża nam o kolejny krok magię świąt.

*Obrazek powyżej sprawiła nam Ewa Łokuciejewska.

Skalny Kwiat

Mikołajowy dylemat…

Hej, dzisiaj na wsi, porywisty wiatr

śniegu nie przyniósł, tylko zimna znak.

Biedny Mikołaj włosy z brody rwie,

„Co zrobić?” – pyta; w podróż ruszać chce.

„Jak tu saniami dowieźć mam prezenty,

gdy Grudzień nawet w kurtkę nie zapięty?”

„Jak mam dziś dotrzeć do wszystkich dzieci,

kiedy tu nie ma porządnej zamieci?”

W sukurs mu przyszła Mikołajowa,

jako że mądra z niej białogłowa:

„Mężu mój drogi, zaprzęgaj konie

do bryki nowej, choć po sezonie.”

Jak poradziła, takoż zrobiła;

dzwonki brzęczące też zawiesiła.

Miast reniferów, wybrała konie

plotąc im grzywy, włosy w ogonie.

Widząc to wszystko, Mikołaj drogi

zaklasnął w dłonie, z uśmiechem błogim.

„Hej, Elfy cudne, prezenty znoście

i brykę moją nimi wymośćcie!”

I tak w tym roku, z tradycją nową,

przybył Mikołaj z Mikołajową

do dziatwy wielce wyczekującej

raźnie i głośno podśpiewującej:

„Ho, Ho, Ho, Param, Pam, Pam, Pam!”

© Katarzyna Georgiou

***

Skalny Kwiat

Piosenka Piernikowego Człowieczka

Zanim do życia będę przyzwany,

z mąki i przypraw jak co rok wstanę,

dni parę w ziąbie chłodniczym spędzę,

gdzie przyspieszone me dojrzewanie…

Piękny ci jestem, jak malowany,

miodem i cukrem poukraszany,

z pudrem, przyprawą cynamonową,

z imbirem, skórką pomarańczową…

Jeśli do domu z fantazją trafię,

mam surdut z lukru i jestem ciachem:)

Jeśli zaś w kuchni jest Leniwcowa,

biada mi biada, rzecz to nie nowa,

golutki chodzę, wiatr mnie podwiewa,

nic mnie nie różni od zwykłochleba.

Roku pewnego, dobrze pamiętam

spędziłem bardzo niezwykłe święta

u pewnej Wiedźmy, co Skrzata chowa -

u niej tradycja zupełnie nowa.

Nie dość, że wcale mnie nie ubrała

to jeszcze słodką melasę wlała

w środek mojego ciała gibkiego

do harców takich nie przywykłego!

A po melasie, kakao w proszku

i cytrynową skórkę po prostu.

Tak się tym wszystkim zbulwersowałem,

że już o portki nie zapytałem,

myśl o surducie nie zaświtała,

na jednej szelce gdzieś zadyndała…

Zanim się całkiem zorientowałem,

już w piekarniku wylądowałem.

A potem, potem… to było piękne,

niewysłowione, w magię zaklęte –

dostałem krawat z czerwonej wstążki

i do kucharskiej trafiłem książki!

No a poza tym, dekorowałem -

w Pannę Iglastą się nawtulałem,

i przyznam szczerze, że było miło,

choć do surduta trochę się ckniło:)

© Naskalna

Przepis na Piernikowe Ludki:

0,5 kg mąki

pół słoika miodu (40 dkg)

20 dkg cukru pudru

4 dkg rozpuszczonego masła

2 jajka

1dkg sody (kopiasta łyżeczka)

½ dkg korzeni (imbir, cynamon, goździki, lub gotowa przyprawa do pierników)

Wszystko wymieszać i zagnieść ciasto, które ma kilka dni leżakować w lodówce, zawinięte w folię. Potem rozwałkowywać na stolnicy, obficie podsypując mąką, i wycinać kształty foremką ludzikową. Piec na papierze pergaminowym przez 10-15 minut, w piekarniku nagrzanym do 180 stopni C. Gdy się zaczną złocić i rumienić z powodu nagości, wyciągać z piekarnika i zdjąć z blaszki. Po wystudzeniu, pakować do puszki, do późniejszych celów konsumpcyjnych lub ubierać w krawaty z czerwonej wstążki i zawieszać na choinkę.

Z kucharskiej księgi czarownicy:

1. Zaleca się dodawać do ciasta piernikowego własnoręcznie kandyzowaną skórkę pomarańczową. Wówczas, po upieczeniu, kawałki skórki chrupią i na podniebieniu rozchodzi się aromat pomarańczy.

2. Jeśli mamy ochotę na niecodzienny smak pierniczków, można dodać łyżeczkę kakao do ciasta w czasie zagniatania. Zamiast kakao, można dodać parę łyżek czarnej melasy trzcinowej lub buraczanej, albo syrop klonowy… mniam!

3. Pierniczki są twarde, ale w kontakcie z ciepłem jamy ustnej, wręcz rozpuszczają się z dostarczonej podniebieniu przyjemności.

4. Uwaga do smakoszy – surdut z lukru nie zalecany. Pierniczki najlepsze saute!

Orgii smaków życzę i pozdrawiam świątecznie!

Niech wam się darzy!

Naskalna :)

***