Jaki wpływ mają muchy na pogodę ducha człowieka?

Dr Seth udowadnia, że istotną. A czyni poprzez opowiadanie, które przesłał mi o północy. Bez względu na przesłanie i stosunki dyplomatyczne panujące między doktorem Sethem, a Anonimowym Krytykiem tudzież doktorem Marcelem, a Jedi (w ogóle relacje między lekarzami, a petentami przychodni rzadko są miłosierne i skoncentrowane na grze w Pchełki) - jest to opowiadanie zabawne.
No cóż. Taka już jest moja linia groteski.


Nadesłał: dr Seth






MALKONTENCJA
(SPECJALNIE DLA ANONYMOUSA)
Malkontencja miała muchy w nosie już od samego porodu. Krytykowała dosłownie wszystko, najpierw donośnym płaczem, potem plując kaszką dla dzieci - a potem obgadywała bardzo brzydko wszystkie dzieci ze szkolnej klasy.
Pewnego dnia zatroskana jej wiecznym krytykanctwem matka kupiła jej pieska. Myślała, że z czasem, dzięki zabawom z pieskiem, Malkontencja zacznie zachowywać się wreszcie normalnie. Jednakowoż nic to nie pomogło... Malkontencja wiecznie narzekała, że pies jest wstrętny, obrzydliwy i w ogóle ohydny. Na przyjęciach organizowanych przez rodziców za wszelka cenę usiłowała zepsuć atmosferę, co zwykle jej się udawało. Goście rozchodzili się nadzwyczaj szybko. Tymczasem wiecznie obrzucany ironicznymi i chamskimi słowami pies wreszcie dorósł. I pewnego razu, kiedy Malkontencja smacznie spała - zepsuwszy najpierw rodzicom atmosferę w sypialni i mówiąc im, ze są obrzydliwi - pies przyszedł do jej pokoju. I jednym mocnym chapnięciem odgryzł jej nos.
Od tej pory Malkontencja przestała mieć fumy i muchy w nosie. Bo nie miała już przecież nosa.