Czym grozi skumulowany w trąbie gniew...

...istoty zniewolonej, zdradzi nam Seth w krótkiej, ale wystarczająco wymownej historii, którą zamieszczam ku przestrodze łapaczy zwierząt oraz dyrektorów zoologicznych.



Nadesłał: Seth







Słoń

Dziś rano oglądałem w amerykańskiej telewizji WESH-NBC 2 reportaż o groźnym wężu, który uciekł z zoo. Jednakowoż, zanim zdążył komuś zrobić krzywdę (chociaż może o czymś nie wiemy), został odnaleziony w jednym z domów na Florydzie.
Poszedłem więc do miejscowego zoo pooglądać węże. Zanim wszedłem do terrarium, mijałem najróżniejsze zwierzęta, powarkujące, pomrukujące, plujące tudzież małpio skrzeczące. Obejrzałem wszystkie węże, niektóre wstrętne, niektóre wręcz piękne i opuściłem terrarium.
W drodze powrotnej natknąłem się na zamkniętego na wybiegu słonia. Musiałem wyglądać zachęcająco, bowiem słoń podszedł prosto do kraty, za którą stałem i wystawił trąbę przez jedną z przerw. Jego oczy patrzyły na mnie intensywnie, wyraźnie dając mi coś do zrozumienia.
Pojąłem od razu, chwyciłem największy kamień, jaki udało mi się znaleźć i uderzając z całej siły, rozbiłem zamek od kraty.
Słoń musnął mnie delikatnie trąbą po głowie, po czym rozgłośnie i gniewnie trąbiąc, wybiegł ze swego więzienia. Nie miałem pojęcia, ze słonie potrafią tak szybko biec!
Słoń najpierw stratował budynek administracji. Z daleka widziałem lecące w powietrze cegły, urwane ręce i nogi oraz bezgłowe korpusy obsługi. Następnie słoń, którego nazwałem w myślach "Kapryskiem", ruszył w stronę Main Street. Na widok kroczącego dostojnie słonia, ludzie czym prędzej kupowali banany i inne owoce, próbując go poczęstować. Słoń owszem, brał łagodnie owoce do paszczy, po czym owijał mocno mocno delikwenta trąbą i rozrywał go na dwie części, niczym dziecko, które urywa lalce głowę.
Nadjechała policja stanowa, lecz radiowozy zostały rozdeptane, zanim zdążył paść pierwszy strzał. Wezwano więc wojsko. Straty w ludziach, strzelających do słonia, były ogromne, albowiem słonie maja przecież gruba skórę, nieprawdaż? Dopiero kiedy nadjechał czołg, wystrzeliwując pocisk przeciwpancerny, zdołał rozplasknąć słonia na drobne kawałeczki. Bardzo mi się zrobiło go żal. Liczyłem bowiem, że zdoła stratować całe miasto.
Niewątpliwie historia ta świadczy o tym, że biedne zwierzęta w zoo, umieszczone w zbyt małych klatkach (vide zoo we Wrocławiu), cierpią bardzo.
Okropnie mi żal tego słonika. Ale kto mógł przewidzieć, że przyjedzie czołg?
Następnym razem wypuszczę tygrysy.