Videosnajper - Światełko w dyni

W cyklu filmowych recenzji - do których zaleca się podejść z psychiatrycznym przymrużeniem oka - swoje swobodnie kąśliwe lubo życzliwe opinie naprzemiennie wyrażają Autor i Seth.
*****film, który wstrząsnął jestestwem Recenzenta. Może nawet zmienił jego życie. A jeśli nie wstrząsnął, to przydał endorfiny przydającej husarskich skrzydeł i buławy hetmana Pioruna-Radziwiłła. Pięć gwiazdek zawsze będzie notą skrajnie subiektywnej miary. Ale też wcale tego nie ukrywamy. Jedno jest pewne: jeśli podzielasz tę królewską notę za dany film, nadajesz na tych samych falach, co Recenzent. Intrygujące i niebezpieczne...

****film wyborowy, znakomity i unikalny jeśli nie z powodu niepowtarzalnego scenariusza, to z przyczyn wywołanych emocji albo refleksji. Bardzo dobre kino, które ubarwia - a może wzbogaca życie znużonych wyzwaniami Ziemian. Trzeba obejrzeć! Bo będziemy sprawdzać. Osoba przyłapana na zignorowaniu tego emisyjno-odbiorczego obowiązku natychmiast pod pręgierz. A potem na pal. Z pala zaś pod plandekę żuka i karna wywózka na Ganimedes (księżyc Jowisza).

***film dobry, choć nie powala i do ukłonu dziękczynnego dla twórców nie zachęca. Wszak nie są Rujewitami i nie popisali się dziełem rewolucyjnym. Ale rozrywka nie potrzebuje ambicji na miarę "O obrotach ciał niebieskich"! Warto obejrzeć - bo warto się odprężać i czas umilać. Polecamy.

**jeśli marnować czas, to pytanie w jaki sposób. Bo można na przykład schodzić z karbidówką do studzienki ściekowej i poszukiwać monet średniowiecznych. Albo ujść misyjnie w Bieszczady i oczyszczać je z perzu, rdestu i trampów północnoamerykańskich. Przy czym czynności takie miałyby więcej sensu niż obejrzenie tak ocenionego filmu. Pod rozwagę.

*niektórych heretyków palono, niektórych obwieszano rzymskim sposobem na słupach sieci trakcyjnej, innych uczono pływać kraulem po uprzednim upchnięciu ciała w podomkę ze smoły ostudzonej. Dziś heretyków się nie goni, a oni kręcą filmy.

— płaskie EEG. Obejrzenie tego filmu, ewidentnie martwego już od pierwszych linijek scenariusza, grozi także widzowi zatrzymaniem akcji mózgu, serca i trzustki, którą w ramach "podciągnięcia filmu" będzie się z desperacją zasypywać snickersami bądź kulkami Lindta. Zaprawdę szkoda fal mózgowych. Jedyny pożytek z posiadania kopii filmu, jaki widzimy, to wyświetlić go na telebimach w przypadku inwazji Marsjan. Może litościwie (lub ze zniesmaczenia) odwołają podbój i odlecą.

Ostatni dzwonek**** *****

1989 musical/dramat

Absolutny fenomen polskiego kina. Film niepowtarzalny, wręcz kuriozalny ze względy na pomysł i wykonanie. A w szczególności - tak zwany soundtrack. Bo ten wzruszy każdą wrażliwą duszę słowiańską. Nie widziałem po polskiej stronie Europy filmu tego rodzaju. Przede wszystkim właśnie ze względu na utwory muzyczne i choreografię. Większość utworów pozostanie w moim sercu na zawsze, choćby "A my nie chcemy uciekać stąd", "Miejcie nadzieję" czy "Lekcja historii klasycznej" (czy widzisz światełko w tunelu?). Uderza energetyczność i zaangażowanie aktorów. Jacek Wójcicki zasługuje na pomnik z brązu, a co najmniej kwarcytu, jeśli ogranicza nas kryzys (a ogranicza nas od 1939). Frapującą jest tylko scena pod prysznicem. Widziałem wiele scen prysznicowych w filmach amerykańskich i nigdzie nie objawiano dyndających siusiaków - kamera taktownie trzymała się torsów, ewentualnie zerknęła przelotem ku pośladkom. Zakładam, że żaden scenarzysta i żaden reżyser planety Ziemi nie włącza w swe dzieło sceny przypadkowej. Zatem dyndające siusiaki czemuś służą, jest w nich jakiś przekaz. Jaki? Szczerze mówiąc nie chcę nawet wiedzieć. Ostatni dzwonek jest piękny, urzekający i porywa na chwilę w świat idei każdego widza skłonnego do rozmarzenia i buntu przeciw jadom tego świata. Cztery gwiazdki. Piąta przepadła pod wspomnianym prysznicem oraz smutną refleksją, że entuzjazm i przesłanie filmu jest, niestety, tylko krótkim żywotem naiwnej, zmarnowanej energii, wtłoczonej między dwa smoki hipokryzji: socjalizm i kapitalizm. Autor.

Halloween**** ***

1978 horror
Kultowy film i kultowa postać (Michael Myers) horroru z gatunku slasher, który odpręża mnie podobnie jak japońska wersja "Muminków" (bo i ona wprowadza dość sporo mroku). Absolutny przebój i ponadczasowy klimat. Obejrzałem ów film kolejny raz wczoraj w nocy i delektowałem się tym mocniej, że moda na filmy nużące widza (widza-mnie!) natłoczeniem sadystycznych form śmierci ("Piła") i ogłuszająco-oślepiających efektów jest mi modą obcą i ją surowo odrzucam. "Halloween" oferuje wszystko to, co najlepsze horrory z przełomu lat 70. i 80. - długie, spokojne, stylowe ujęcia kamery, pozbawione chaotyczności, rozchwiania i stroboskopowych migawek, za które to maniery w dzisiejszych produkcjach karałbym pieszą pielgrzymką na Elbrus. Albo widzeniem z Michelem Myersem. Który przecież wciąż żyje, bo jest diabłem wcielonym i uparcie niezniszczalnym. Wspaniały klimat! Uroku dodaje jesienna oprawa zasobnej dzielnicy domów jednorodzinnych, piękne krążowniki szos z owych lat oraz śliczna Jamie Lee Curtis. Która zresztą gra wyborowo, a także zachwyca przejmująco dramatycznym krzykiem. Film ubarwiają sceny groteskowe - co zawsze sobie cenię. Na przykład moment, w którym diabeł Myers uwalnia dziecięcą żartobliwość i przebiera się za ducha zdobiącego się okularami, po czym nieomal kokieteryjnie spoziera z takiej to pozycji na obnażoną dziewczynę. Albo moment, w którym na Jamie wysypują się w jednej chwili wszystkie trzy ciała, upchnięte wcześniej przez Myersa w zakamarki. Wysypywanie się "dziwnym przypadkiem" pochowanych ciał w jednym momencie na bohatera stało się klasycznym elementem horroru - zwłaszcza slashera - i było stosowane na przykład w serii "Piątek, 13-tego". Film, żeby okazać się przebojem i uczynić kultowym, musi mieć fart w każdym calu. "Halloween" miał ten fart, bo napisał go i wyreżyserował John Carpenter. Co więcej - John Carpenter podwoił moc filmu muzyką elektroniczną swego mistrzowskiego autorstwa. Mam słabość do takiej muzyki, a ta w "Halloween" po prostu elektryzuje. Rewelacja! Absolutnie królewska pozycja na liście horrorów wszechczasów. Autor.